locatie: Macau tower

hoogte: 233 meter (hoogste ter wereld)

temperatuur: 26.2 graden

wind: 13.4 km/h

zenuwen: al erger meegemaakt

bungeepak: veel te strak, vooral tussen de benen

Maar beelden zeggen meer dan woorden. Ziehier de onvervalste bewijzen op Youtube:

Ik zou zeggen: the sky is the limit… volgende keer skydive misschien

湯馬斯 (uitgesproken als “Than Ma Si”)

Dit betekent zoveel als soeppaard. Jawel, soeppaard.

Eigenlijk kan ik me moeilijk voorstellen wat dat betekent, maar ik heb het toch maar geprobeerd.

zelfportret

De bedoeling van compagnons Joris, Diego en Joao en mij was eens goed te maffen om fris de Chinese hoofdstad te verkennen, maar het vlees is zwak en zeer gevoelig voor vuurrode neonverlichting.

Half twee ‘s nachts: tijd voor een Chinese massage. Drie mannen in strak pak staan ons op te wachten in de lobby, een mooi staaltje Chinese kitsch inclusief nep kroonluster. Ze leiden ons naar de kleedkamer voor de gebruikelijke massageoutfit  Daarna word ik voorgesteld aan July, mijn persoonlijke vleesknijper. Ze brengt me naar een klein kamertje met bed en tv, uiterst discreet by the way.

Twee uur: July begint met de linkerarm en kneedt haar weg op richting handen en vingers. Hoewel ik probeer uit te leggen dat mijn Mandarijnse vocabularium nog geen twee woorden rijk is, blijft ze maar Chinees ratelen. Ik sluit daarom mijn ogen en geniet van het geschut en geduw.

Half drie: Ze zakt af naar mijn linkerbeen. Ondertussen lig ik daar volledig ontspannen en droom zachtjes weg… Tot plots een sirene begint te loeien. July knijpt rustig verder in die linkerkuit, maar op dit uur in een Chinees hotel van 3 euro per nacht waar Engels eerder de uitzondering dan de regel is, negeer je zo’n signaal best niet. “Oh, it’s okay, just fire alarm”, stelt de ober in de gang mij gerust. What do you mean “just fire alarm”… Na dit kort intermezzo zet July de rechterkant in met evenveel enthousiasme.

Drie uur: omdraaien. July begint traditioneel en loopt met haar vingers over mijn ruggengraat richting schouders. Plots veert ze echter op. Ze gaat op mijn rug staan en op een of andere manier schiet mijn ruggengraat terug in een positie die hij lange tijd vergeten was. Een grootse finale met luide knak.

Half vier: eindelijk gaan slapen

Zes uur: opstaan voor vliegtuig naar Beijing. Topvorm

In het Westen hebben de Chinezen de reputatie harde werkers te zijn. We horen wilde verhalen over arme boeren die naar de stad verhuizen en 24 op 7 ploeteren om hun dagelijkse rijst te verdienen. Over die arbeiders zelf kan ik moeilijk een uitspraak doen, maar de generatie die hen zal opvolgen, moet volgens mij nog geboren worden.

Chinese studenten lijken wel ijverig, maar overschat ze niet. De eerste keer dat ik de universiteitsbibliotheek binnenwandelde, werd ik gegrepen door een bizar schouwspel. Voor mij lagen tientallen Chinezen met hun hoofd weggedoken in hun armen. Het leek alsof een giftig gas ontsnapt was of de airco CO-vergiftiging had veroorzaakt. Tjernobil in China?

Nee nee, die mannen waren gewoon aan het maffen. Blijkbaar is de bibliotheek een zeer geschikte locatie voor de gebruikelijke siesta, maar zoveel luxe is heus niet nodig. Eender waar ze twee minuten niet recht hoeven staan, dromen ze weg. Ze zijn daar trouwens uiterst efficiënt in. In de metro slapen ze vijf minuten en stappen netjes af aan de volgende halte. Zelfs het opstarten van een computer is een klein tukkie waard. 

De Chinese draak? Ik zou er niet wakker van liggen.

Dat klinkt geweldig, maar ik moet bekennen dat een lagere score mijn IQ in vraag zou stellen. De test zag er namelijk als volgt uit.

Een week eerder hadden we enkele voorbeelden gezien van bedrijfsprocessen die een zekere graad van integratie met het internet vertonen. Deze kunnen onderverdeeld worden in een piramide met 4 niveaus. Een week later werden onze geheugens ‘gepijnigd’ met de opdracht exact dezelfde processen in het juiste niveau van de piramide te zetten.

Om het met de woorden van Yogi Berra te zeggen: “It was deja vu all over again.” De laatste keer dat ik zulke testjes invulde, was in het college in Herentals, toen zulke ondingen nog schriftelijke overhoringen heetten.

Wat me echter het meest verbaasde, was dat ik de enige was die alles juist had. Toen professor Stella Li op het einde van de les de overhoringen ophaalde met de meededeling ze te quoteren – ze tellen dus voor echte punten, werd ze onmiddelijk onthaald op smeekbeden van Chinese studenten die hun toekomst in het water zagen vallen.

Het ergst van al is dat normaliter de student die alles juist heeft, een geschenkje krijgt. Stella Li had het die dag echter vergeten en ik moest met lege handen naar huis. Uit protest weiger ik daarom naar de volgende les te gaan en zal ik nooit meer op de eerste rij zitten.

Stomme juf Stella

Als enige Westerling met een dikke camera viel ik meteen op tussen al die Chinese vissers en ongure types. Daarom duurde het niet lang voor ik Wilfried tegen het lijf liep. Elk ruraal dorp waar mensen nog niet in staat zijn te googelen of naar wikipedia te surfen, kent wel zijn eigen Wilfried. Sommige zouden hem de lokale dorpsgek noemen, maar die titel gaat naar de zatlap die opzoek was naar het ‘fluisterende geheim’ en enkele passen later tegen de vlakte ging.

Wilfrieds geeft zin aan zijn leven door de lokale legendes en geschiedenis te bewaren en te verkondigen. Toen hij hoorde dat onze groep uit België afkomstig was, viel zijn mond wagenwijd open. De naam Wilfried had hij immers gekregen tijdens zijn jarenlange verblijf in Brussel. Meteen stond hij erop de geschiedenis van het dorp te vertellen: (weigeren was uiteraard geen optie)

‘Er was eens ten tijde van de Chinese burgeroorlog (1927 tot 1950) een gemene piraat met de naam Cheung. Lange tijd teisterde deze onverschrokken zeebonk de kusten van Hong Kong vanuit Tanka – het toenmalige Tai O. Ten tijde van de tweede wereldoorlog raakte Cheung in de clinch met de Britten en zag in een vreselijke zeeslag de helft van zijn vloot tenondergaan.  Hoewel hij heel zijn leven had geplunderd en gedood, besefte hij dat hij niet langer op deze manier verder kon. Hij wou een vrouw – eerder 2 of meer – en twintig kinderen. Hij wou niet langer ronddobberen, maar aan wal gaan en een gezin stichten.

Daarom trachtte hij een deal te maken met de Britse overheid. Als hij zijn wapens neerlegde, zou hij benoemd worden tot majoor en zouden zijn manschappen het Britse leger dienen. Dit voorstel werd echter allerminst warm onthaald door zijn achterban. Zij wilden helemaal niet voor de Britten vechten en wilden niet verhuizen uit het uiterste westen van Lantau.

Het onvermijdelijke gevolg was de blijvende dreiging van de Britten. Daarom zie je in enkel kleine hutten en paalwoningen in Tai O. Zo kunnen de bewoners zich steeds snel uit de voeten maken als de Britten zouden komen. Dit was de enige echte ontstaansgeschiedenis van Tai O’

Ik heb zijn verhaal proberen terug te vinden op internet, maar vond slechts flarden terug. Toeristenblaadjes noemen Tai O het ‘Venetië van Hong Kong’, maar de enige gelijkenis is het natte zand waarop beiden liggen. Het is echt indrukwekkend dat een boottocht van 2 uur je blijkbaar 100 jaar terug in de tijd kan brengen.

De verkoudheid is het gevolg van het Hong Kongse microklimaat. Hoewel jullie het niet zouden verwachten – ik ook niet – kan Hong Kong verschrikkelijk koud zijn. Het grote verschil met Belgie is  dat het hier binnen vriest en buiten heet is. Gevolg: Als je de hele dag binnenblijft (dit is synoniem voor naar de les gaan, want er is echt geen andere reden om een hele dag te verspillen)  ben je garandeerd ziek. In Hong Kong staat de airconditioning immers dag en nacht aan. Het toppunt is de schaatsbaan op de bovenste verdieping van Festival Walk – een groot shopping centre vlakbij mijn kot. De wintertrui die ik meehad, komt blijkbaar toch van pas.

Vandaar de verkoudheid waar ik maar niet vanaf raak. Mijn rode kop en schouders heb ik pas vandaag opgelopen. We zijn immers naar een van de mooiste stranden ooit getrokken – Long Ke Wan. Een hagelwit strand met zalig warm aanspoelt. Geen wonder dat ik meteen wegdroomde en tijdens een kleine siesta uren heb liggen bakken in de zon.

Op zich is dit geen ramp. Mijn huid pikt natuurlijk, maar een goede aftersunkuur lost dat wel op. Het probleem is dat Chinezen of mensen in Hong Kong niet verbranden. Daarom associeren zij een rode kop niet met teveel zon, maar met teveel alcohol. Elke keer ik een Hong Konger tegenkom, krijg ik meteen dezelfde reactie: “Thomas, oh my God, are you drunk?” Dit overkwam me zelfs toen ik om tien uur ‘s morgens de lift nam. Ook werd ik spontaan uitgelachen door de kassierster in het universiteitsrestaurant toen ik BBQ pork bestelde – mss een associatie met de geschroeide huid.

Tja, ik ben hier echt nogal een reputatie aan het opbouwen…

Dit heb ik niet enkel van horen zeggen. Ik heb hier al heel wat lokale gerechten – vetzakkerij voor de een en lekkernij volgens de ander - naar binnen gespeeld. Hieronder een kort overzicht:

Duizendjarig ei is een Chinese delicatesse die gemaakt wordt door een eendenei 100 dagen te bewaren in een mengsel van houtskool en kalk. Het ziet eruit als een rot ei en dat is het ook. Volgens de overlevering werden duizendjarige eieren ooit gemaakt door ze te drenken in paardenurine. Meer gebruikelijk is tegenwoordig ze te mengen met klei en water, waarbij de klei uithardt om het ei. Hoe dan ook, het ei is pikzwart en smaakt naar pudding. Niet meteen mijn favoriet dus.

Inktvissate van het Chinese frituur is moeilijk een gerecht te noemen, maar deze snack verdient een vermelding wegens zijn uitzonderlijk hoge vetgehalte. Na een paar pintjes in Lan Kwai Fong had ik zin in iets hartelijks, maar hier was ik toch niet op voorbereid. Ze worden aangeboden in een papieren zakje, dat na twee minuten al bezwijkt voor het kolkende vet. Een mens vraagt zich soms af hoe die Chineesjes zo mager blijven.

Varkensoren heb ik op een Koreaanse barbeque gegeten. Door de rijkelijk te late reactie van mijn Hong Kongse vrienden heb ik het grotendeels binnengespeeld, maar vond ze minder lekker. Ik dacht dat het een soort rauwe groenten was en wou eens iets gezond eten. Yeah right.

De slipper bij het voorgerecht heb ik toen meer dan goed rechtgezet door de ossetong te bestellen. Ik heb werkelijk zelden zo’n lekker stuk ‘vlees’ genomen.

Koemaag heb ik eigenlijk net gegeten. Dat komt ervan als je de Chinezen carte blanche geeft bij het bestellen. Ik moet echter bekennen dat het een van de lekkerste gerechten is die ik hier al geproefd heb. Het doet eerder denken aan champignon en heeft een verassend aangename textuur. Na de koemaag had ik diezelfde avond nog wat honger en heb ik me maar aan een kom varkensmaag en varkenslever gezet. Hoewel ik de koemaag net iets beter vond, zet ik het varken op een verdienstelijke tweede plaats.

Sommige vermoeden dat ik er nu waarschaanlijk geel of groen uitzie, maar dat valt best mee. Ik heb totnutoe een Motilium genomen, na een beetje te veel ijs in mijn cocktails.

Kortom: ogen en vooral oren dicht en proeven maar.

“Voor sommige reizigers met een beperkt budget is een verblijf hier een erezaak, voor anderen een noodzakelijk kwaad.”

“deprimerend en fascinerend tegelijk”

De routebeschrijving van de Cosmic guesthouse site was trouwens uiterst accuraat:

“…Once you got off the bus, you will encounter a number of sales representatives aggressively tying to persuade you to their guest house. Some would even claim they are from Cosmic. Please ignore, and then proceed approximately 50 steps in the direction of the bus. You will then see the Mirador Mansion front entrance on your left…”

Inderdaad, vanaf het moment je van de bus staat, vliegen de Indiers op je af. ‘Hello sir. Need hotel, Sir? ‘Need suit sir?’ Oh Sir, you need suit, Sir’

Men zegt altijd je maar een eerste indruk kan krijgen, dus maak er zelf maar een op basis van de foto’s. Gezellig, he.

Nochtans heb ik niet meer zo goed geslapen in maanden. De kamers hadden airco en gratis wifi. Prijskaartje 14 euro per nacht.

Conclusie: definitief een aanrader.

vanaf nu zullen jullie mijn avonturen in Hong Kong kunnen volgen via deze blog. Verwacht geen reisverslag van a tot z, maar eerder korte anecdotes die samen een kijk op Hong Kong geven. Foto’s volgen zo snel mogelijk op mijn Flickr account, maar tot nu toe hebben alle Chinezen behalve den deze een laptop.